De voorbereiding tijdens de zwangerschap

Op vrijdag 15 november beviel ik thuis van Adam, ons tweede kindje en onze eerste zoon. Net zoals vorige keer, scheen nu ook de volle maan. 

Tijdens de zwangerschap van onze dochter 1 jaar eerder, liep ik wat verloren in de zoektocht naar de ideale bevalling, de perfecte ruimte en de juiste omkadering. Ik werd heen en weer geslingerd tussen een medische omgeving, een geboortehuis en een thuisbevalling. Ik kon geen beslissing nemen. Zodra het zover was blokkeerde dan ook alles en voelde ik me heel erg verloren. Daarom vond ik het nu zo belangrijk om het deze keer anders te doen en me met de juiste vrouwen te laten omringen. En of dat gelukt is!

Ik wist dat ik het liefst van al zo vrij en natuurlijk mogelijk zou bevallen. Tijdens mijn eerste bevalling leerde ik dat medische interventies, wisselend personeel of een omgeving met tijdsdruk het natuurlijke proces voor mij zouden tegenwerken.

 Na een eerste consult bij Ann en vele huisbezoekjes later, keek ik heel erg uit naar de bevalling. Ann zorgde ervoor dat ik knopen doorhakte en bij mijn keuzes bleef. Ik wou graag thuis bevallen. Omdat dat de eerste keer erg hielp, zetten we ook nu een bad maar ik wist nog niet zeker óf ik het zou gebruiken. Ik werkte ook erg hard aan de juiste sfeer creëren thuis en die in onze relatie. Ik had het gevoel goed voorbereid te zijn deze keer. Enkel de pijn die zou komen tijdens de geboorte schrikte me erg af.

Eerlijk gezegd vond ik het nog steeds erg pijnlijk, maar het herstel leek duizend keer vlotter te gaan dan de eerste keer. Ik ben er zeker van dat de hele voorbereiding, de context thuis en de hands-off begeleiding tijdens de bevalling ervoor zorgden dat we zo’n mooie eerste weken mochten beleven.

De laatste dagen voor de bevalling

Op de uitgerekende datum ging ik aan de monitor. Er was nog niet veel beweging. Het ziekenhuis stuurde aan op een inleiding. Met m’n vorige bevalling in het achterhoofd triggerde die suggestie me heel erg. Ik contacteerde Ann die me telefonisch door de paniek loodste, uitlegde wat de normale gang van zaken was en waar ik gerust in mijn kracht mocht gaan staan. 

De dag nadien bracht Ann me kruiden voor een voetbad en kwam ze checken hoe het met me ging.

Een paar dagen later was het zover. Ik voelde beweging maar nog niets “serieus” genoeg om over weeën te spreken. Alles stond klaar. Ik draaide wasjes en plooide ze weer op om zeker alles aan kant te hebben wanneer het zover zou zijn. We vulden de koelkast en aten alles weer op, steeds ervan uitgaande dat hij nu echt wel zou gaan komen. 

We spraken af dat onze dochter bij mijn ouders zou gaan logeren. Die rust en stilte in huis bleek ik nodig te hebben om volledig te kunnen focussen op de komst van onze zoon. 

De bevalling

De ochtend daarop kwam Ann opnieuw kijken hoe het met me ging, ze stelde voor om mijn voeten te masseren. Ze raadde me aan om ook accupunctuur te proberen om de arbeid op gang te brengen. Het voelde een beetje dubbel omdat ik de natuur zoveel mogelijk haar gangetje wou laten gaan, maar ik vertrouwde op Ann’s advies om het wel te doen. Mijn vriend en ik reden er een heel eind voor. Onderweg terug naar huis startten de eerste weeën. Het had gewerkt! We misten van alle spanning een afslag en kwamen in een lange file terecht. De acupuncturist raadde me aan om me goed te hydrateren en ‘s avonds nog een lange wandeling te maken. Toen we bijna thuis waren, stopten we daarom aan de supermarkt voor sportdrank. Op de parking daar voelde ik dat mijn lichaam zich helemaal aan het preppen was. Ik raakte steeds meer in mezelf gekeerd en wou de drukke supermarkt echt niet meer in. 

Thuis aangekomen at ik nog iets, maakten we een avondwandeling met tussenpozen om contracties op te vangen en gingen we naar bed. De weeën startten niet veel later intenser op te komen. Liggen in bed lukte me niet meer. Ik legde me gestut door kussens op de grond naast het bed. Mijn vriend kneep in mijn hand bij elke contractie en dommelde ertussen steeds weer in. Ik begon de weeën te tracken in een app omstreeks 22u. Om middernacht lukte het me niet meer om de app erbij te nemen. Ik belde de vroedvrouw op. We besloten nog een paar uur te wachten voor ze zou komen. Mijn vriend zette intussen alles beneden klaar, het bad, kaarsen, de kamertemperatuur omhoog,… ik bleef nog even boven. Om 4u belde ik de vroedvrouw opnieuw op. Niet veel later stond ze hier. Ik had ondertussen erg veel pijn en wist niet meer hoe het weg te ademen. Haar hulp was heel erg welkom. Ze begeleidde me in mijn ademhaling en zorgde ervoor dat ik telkens weer tot rust kwam tussen de weeën door. Ze stelde mijn vriend kort (en kordaat) gerust telkens wanneer hij wou praten of actie wou ondernemen. De zachtheid in haar stem zorgde voor een nieuwe sfeer in huis die ik heel erg kon gebruiken. Dat was een kantelpunt.

Ik wou graag in bad, Ann stelde voor om eerst onder de douche te gaan. Wat een goed idee was dat! Het warme water op mijn rug in combinatie met de bewegingsvrijheid onder de douche, voelden als een welkome verlichting. Na de douche voelde ik me heel erg moe. Ergens tussen de badkamer en de weg naar beneden zei ik dat ik graag wou liggen. Het was een heel bijzonder moment. Ann haalde er een matje bij en ik liet me indommelen op de overloop. Telkens er een wee opkwam gaf ze een tegendruk op mijn kuiten. Mijn vriend was intussen in de kamer ernaast in slaap gevallen. Ook al bewoog er fysiek zichtbaar niet zoveel, was dit uurtje naar mijn gevoel heel er nodig. 

Wanneer we weer beneden waren ging ik verder op de bal om de weeën opvangen. Ik was ondertussen al wel wat uurtjes bezig en keek uit naar het einde.

Het hele idee om me over te geven aan de pijn was iets waar ik tijdens de zwangerschap erg mee bezig was. Op de één of andere manier keek ik er naar uit om de pijn op te vangen en de kracht daarvan te voelen, maar dat lukte me niet zoals ik het hoopte te kunnen. 

Op een bepaald moment hing ik over de bal heen. Ann masseerde nog steeds de pijn weg en nam de rebozdoek erbij. Ik begon wat te zeuren waarop Anneleen, de tweede vroedvrouw, mijn hand zacht vastnam en iets liefs suste. Die zachtheid had ik even nodig. Het raakte iets in mij. 

De geboorte en de eerste dagen

Uiteindelijk raakte ik in het bevalbad. De temperatuur van het water deed me goed. Omdat het water niet superdiep was probeerde ik een aantal houdingen uit om me even helemaal onder te dompelen. Onder water voelde ik persdrang. Ik duwde 1 of 2 keer, waarop mijn water brak. Het was niet helder. Ann vroeg me of ik ‘gepusht’ had. Ik was te verbouwereerd om juist te antwoorden. Achter mij brachten Ann en Anneleen van alles in gereedheid.

Ik vroeg of de kleur van het water niet helder hoorde te zijn. Ann beaamde dat dit meconium uit het vruchtwater was en hielp me uit het bad. Ik zag de baarkruk klaar staan in het midden van de kamer. Niet waar ik me op voorbereid had, maar alles was goed om de baby te laten komen. 

Op de baarkruk, met mijn vriend achter me, wist ik dat het einde in zicht was. De instructies van de vroedvrouwen loodsten me door de laatste loodjes heen en zorgden ervoor dat Adam veilig en gezond geboren werd. Hij kroop meteen naar de borst om te drinken. Zodra ook de placenta was meegekomen, verhuisden we naar de zetel waar we een uurtje bleven bekomen. 

Nadat ik me gedoucht had, wachtte Fadi me op in bed met Adam in zijn armen.

Wat een luxe om in je eigen bed, opgemaakt door 3 fantastische vroedvrouwen, te kunnen kruipen na je bevalling! Ik krijg opnieuw tranen in mijn ogen als ik aan dat moment terugdenk. Ik voelde me echt heel gedragen toen. 

Ook de dagen en weken na de geboorte van Adam, zorgden de bezoekjes van Ann ervoor dat ik me op elk moment gedragen voelde. Ze wist perfect de juiste knoppen in te drukken toen dat nodig was in de voorbereiding naar de bevalling én me erna helemaal gerust te stellen en het vertrouwen te geven dat alles goed is zoals het is. Dat zorgde voor een ongelofelijke rust in huis die we tot nu voelen.