Na 8 moeilijke jaren op vlak van onze kinderwens, was het eindelijk zover: ik was zwanger en alles zag er opperbest uit. Door enkele operaties de voorbije jaren en ook omdat ik 40+ was, legde onze gynaecoloog me uit dat een geplande keizersnede de enige veilige optie was. Er was nl. een kans dat mijn baarmoeder zou scheuren tijdens de bevalling en dat is ronduit gevaarlijk. Ondanks mijn grote wens om natuurlijk te bevallen, legde ik me neer bij de inschatting van de gynaecoloog. Ik vond hem immers zeer vakkundig en zorgvuldig en het risico klonk heel serieus. Ik besloot hem wel te vertellen dat ik eigenlijk heel graag natuurlijk wilde bevallen, dat dit ons enige kindje en dus mijn enige bevalling zou zijn en dat een natuurlijke bevalling me altijd erg geïntrigeerd had. Dit onderwerp werd vrij snel afgesloten door zijn stelligheid dat het niet verantwoord was. Ok, ik aanvaardde het. 

De zwangerschap vorderde en we vonden vervolgens een vroedvrouw. Tijdens de kennismaking merkte ze dat ik het heel jammer vond niet natuurlijk te kunnen bevallen en bedacht dat het interessant kon zijn om een 2^de opinie te halen. Zij kende een ziekenhuis met een doorgedreven mother-baby-friendly beleid. Dit boorde mijn diepe wens opnieuw aan … Misschien was er toch een kans op natuurlijk bevallen? Ik wilde achteraf geen spijt hebben dat ik niet alle opties goed onderzocht had. Tegelijk wist ik dat mijn man niet geneigd was af te wijken van het standpunt van onze huidige gynaecoloog. Hij vond hem, net als ik, zeer vakkundig en vertrouwde zijn mening. Mijn man is van nature risicomijdend, dus hij kon zich ook helemaal vinden in het veiligste scenario. Toch wilde ik die 2^de opinie. Besluit: ik zou alleen gaan naar dat consult.

Tijdens het consult was ik verrast door de eerste vraag van de gynaecoloog ‘Wat zou je zelf het liefste willen?’ Deze vraag had ik eerder nooit gekregen. Het deed me eigenlijk erg deugd dat mijn wens telde. Niet om mijn eigen wens te laten primeren over de veiligheid van mijn kind tijdens de geboorte, maar omdat ik als een centraal figuur werd erkend. Hier moest ik niet mijn moed bijeen rapen om het bevallingsonderwerp aan te kaarten. Er werd actief naar gevraagd. Dat voelde heel anders. Na het gesprek bekeek de gynaecoloog de situatie met het interne team. Ik was best zenuwachtig om hun advies te vernemen. Een paar dagen later kwam het: het advies was natuurlijk bevallen, mits continue monitoring. Wauw! Ik was zo blij! Ik had het gevoel dat we nu wel snel zouden beslissen van gynaecoloog en ziekenhuis te veranderen om natuurlijk te gaan bevallen. Mijn man daarentegen was best geïrriteerd: hoe konden nu 2 hoog aangeschreven ziekenhuizen en gynaecologen tegenovergestelde adviezen geven?! We wilden dit ook wel openlijk bespreken met onze huidige gynaecoloog, omdat hij zo gedegen is en uit ook uit respect voor hem. Toch dacht ik dat we nu wel snel zouden besluiten om te switchen. 

Zo vlot ging het echter niet. Onze huidige gynaecoloog besloot de situatie ook met zijn hele team te bekijken. Bij het volgende consult hoorden we dat het team bij het standpunt van de geplande sectio bleef. Ik herinner me nog dat hij het consult besloot met ‘Laten we hier nu niet meer over twijfelen. Ik wil dat je je verdere zwangerschap zonder twijfel of zorgen beleeft. Alles verloopt heel goed!’ Het leek mijn man ook het beste om te blijven bij het risicovrije scenario van de sectio. 

Ik voelde zoveel teleurstelling … en ik moet toegeven dat het heel gemakkelijk en aanlokkelijk was om het hierbij te laten: geen medische risico’s nemen, geen moeite nemen om nog eens tegen de stroom in te gaan (ik zie er nl. erg tegenop om een gesprek te starten om mijn afwijkende mening op tafel te leggen, zeker met dokters), geen moeilijke gesprekken met mijn man, geen tijd vinden om in alle werkdrukte en zwangerschapsmoeheid toch nog verder te onderzoeken of een switch naar het andere ziekenhuis mogelijk was.

Tegelijk bleef door mijn hoofd gaan: ik ga maar 1 keer ooit bevallen, ik wil zo graag alle voordelen van een natuurlijke bevalling, ik wil dit zo graag meemaken! En, ik wil geen spijt over wat had kunnen zijn … De getuigenissen die ik had gelezen over vrouwen die procedures in vraag stelden, kwamen terug in mijn herinnering. Deze vrouwen waren zo gelukkig dat ze de moeite hadden gedaan om nog te wisselen van ziekenhuis tijdens hun zwangerschap. Dit motiveerde mij om het hier niet bij te laten, om toch nog actie te ondernemen en uit te spitten of natuurlijk bevallen mogelijk was.  

Ik wist een paar dingen heel zeker: zowel mijn man als ik moesten volledig overtuigd zijn dat natuurlijk bevallen verantwoord was in onze situatie en er vertrouwen in hebben. Want, angst of twijfel bij 1 van ons 2 tijdens de geboorte zou de flow blokkeren. Ik zou mijn man ook echt nodig hebben tijdens de arbeid en dan moest hij er ook in geloven, ook als ik veel pijn had. Ik wist ook dat mijn man zijn mening vormt op basis van wetenschappelijke feiten van ervaren dokters in ziekenhuisteams. Toeval wil dat ik op de zwangerschapsyoga zo’n gynaecoloog getipt kreeg, die ook nog eens werkte in het ziekenhuis van de 2^de opinie. Ik maakte direct een afspraak met hem, nog niet wetende of mijn man wel meewilde. Ik kon de afspraak altijd nog annuleren…

Als volgende stap wilde ik mijn man duidelijk maken hoe belangrijk de manier van bevallen voor mij was. Dat was eigenlijk niet zo gemakkelijk voor mij, omdat ik in het algemeen eerder geneigd ben me aan te passen. Ik dacht daarom herhaaldelijk en gefocust aan de voordelen van natuurlijk bevallen voor mijn zoon en het unieke en eenmalige van de bevallingservaring voor mezelf. Ik had ook veel aan de gesprekken met onze vroedvrouw die op vakkundige wijze ons als koppel-met-tegengestelde-wensen begeleidde. Iemand van de zwangerschapsyoga had me eerder geadviseerd ‘ruzie te maken met je man’ als het gaat over opkomen voor je bevallingswensen. Nu is ruzie maken niet zo onze stijl in onze relatie (wij zijn meer rustige praters), maar wat zij au fond bedoelde was krachtig opkomen voor mezelf. Ik nam best wat tijd om te bedenken hoe ik de boodschap zou brengen. Duidelijk, stellig, en tegelijk respectvol voor zijn mening en met de veiligheid en welzijn van onze zoon als allerbelangrijkste criterium. Alleen, hoe ik me voelde tijdens mijn bevalling, had wel invloed op het welzijn van ons kind. En op dat moment had ik het gevoel dat 2 anderen (onze huidige gynaecoloog en mijn man) zouden beslissen over wat er met mijn eigen lijf zou gebeuren tijdens de bevalling. En die 2 anderen waren ook nog eens mannen. Terwijl ik liefst van al op eigen kracht wilde bevallen, de kracht van mijn vrouwenlijf dat daarvoor uitgerust is (als dat verantwoord was natuurlijk). Na wat aanvoelen vond ik een goed moment en een goede manier om dit te verwoorden naar mijn man. Het kwam wel binnen bij hem. Het gevolg was dat hij mee wilde naar een vervolgconsult bij het andere ziekenhuis om zelf te horen wat hun advies was en zelf zijn vragen te stellen die nodig waren om wezenlijk gerust te zijn in een natuurlijke bevalling. Zo volgden er nog 2 gesprekken in het andere ziekenhuis. 

Ondertussen liep het traject bij onze huidige gynaecoloog wel verder, want een definitieve beslissing was nog niet genomen. Dit traject was intensiever dan ‘normaal’ door zijn gedegen opvolging. We hadden dus 2 trajecten lopen, in 2 verschillende ziekenhuizen, terwijl ik een drukke, voltijdse, leidinggevende job had en bovendien de drukste periode van het werkjaar was aangebroken. Ik dacht regelmatig: Wat ben ik toch aan het doen? Waar ben ik toch mijn tijd en energie in aan het steken? Hoe moeilijk maak ik het mezelf? Blijf ik niet gewoon best bij het ‘veilige’ en de huidige ook-heel-goede gynaecoloog? Kies ik niet beter voor rust i.p.v. extra inspanningen tijdens het laatste trimester van mijn zwangerschap? Maar toch ging ik door. Hoop en mijn diepe wens gaven me moed en energie.

Het laatste gesprek in het andere ziekenhuis kon mijn man werkelijk geruststellen: er was medisch gezien geen onverantwoorde manier van bevallen, de keuze lag bij ons. In het 3^de trimester van de zwangerschap beslisten we uiteindelijk te wisselen van ziekenhuis en gynaecoloog. Ongelooflijk! Er was een kans op natuurlijk bevallen! Ik was er zo blij om! Toch bleven we realistisch en bereidden we ons voor op elk scenario. Dat reflecteerde zich ook in onze geboortewensen die gingen van sectio tot natuurlijke geboorte met en zonder epidurale verdoving. Ik stelde voor mezelf 1 minimumdoel dat ik heel graag wilde behalen: de arbeid spontaan laten beginnen. Daar zou ik al heel blij mee zijn. Voor de rest moesten we afwachten hoe het zou lopen. Maar dat natuurlijk bevallen een optie was, maakte een wereld van verschil voor mij.

Wisselen van ziekenhuis impliceerde ook dat we onze huidige gynaecoloog hiervan op de hoogte moesten brengen. Als buitenstaander zou je denken: dat zeg je toch gewoon. Wel, ik zag er toch erg tegenop. Ook omdat deze man echt veel moeite voor ons had gedaan. Na 1 week uitstellen en denken over hoe ik de boodschap zou formuleren, heb ik hem gebeld. Hij reageerde heel rustig en professioneel. Ik bedankte hem voor alle goede zorgen. Oef, dat was ook achter de rug.

Na een aantal weken kwam het langverwachte moment eraan: de weeën kwamen op, de arbeid was begonnen. Het werd een pittige bevalling die 20 uur duurde met best pijnlijke weeën. Gelukkig konden we ons volledig overgeven aan het proces door het onderzoek dat we vooraf hadden gedaan en de geruststelling van onze vroedvrouw tijdens de arbeid. Uiteindelijk werd het mijn gedroomde bevalling: volledig natuurlijk en zonder pijnstilling. Wondermooi … Daar lag mijn pasgeboren zoon op mijn borst terwijl ik overliep van liefde én opluchting na die enorm intense ervaring. In de decompressie na die 20 uur flapte ik eruit: ‘En GEEN keizersnede!!!’. Waarop de gynaecoloog lachend zei: ‘Dat kan je own’en.’ 😊

Ik ben werkelijk intens gelukkig dat mijn zoon op de manier geboren is die ik liefst van al wilde, voor hemzelf, voor mijn man en ik als koppel, en voor mezelf. Al moet ik toegeven dat tijdens de meest pijnlijke weeën door mijn hoofd flitste ‘Is dit nu wat ik zo graag wilde?’ Jawel, ik wilde alles erop en eraan. Voor mij was dit scenario het beste scenario. 

Iets wat ieder voor zichzelf uit te maken heeft, het beste scenario.