Een derde bevalling… Een bijzonder jaar… Veel beperkingen, veel onduidelijkheden, veel vragen.
Komt er daar nog eens de stempel ‘zwangerschapsdiabetes’ bij én moet ik een datum voor inleiden vastprikken.
Kies ik 22 oktober, de zesde verjaardag van grote zus; of besluit ik dat jij op 23 oktober het levenslicht mag zien?
Nee, ik wil jouw dag niet bepalen!
Dan maar 23 oktober, hebben we toch weer 1dag extra voor een natuurlijke start… Maar nee ik wil geen 24u verplicht in het ziekenhuis blijven! Ik wil me verzetten…

Maandagochtend 12 oktober 2020 om 7u28, een nieuwe week, je broer kruipt lekker tussen ons in. Maar ik voel ‘nattigheid’ en ga even naar het toilet. Na het plassen sta ik recht en voel ik de warmte, jawel papa… Nu gaat het allemaal starten!
We maken broer en zus wakker en stomen ze klaar voor deze nieuwe en bijzondere schoolweek.
Papa belt naar zijn werkgever en ik besluit om An op te bellen.
An moest haar kinderen nog naar school brengen maar besloot nadien even te passeren.
Toen ze toe kwam voelde ik zeer zachtjes een gerommel in mijn buik, heel rustig en heel sereen. Het was vooral een liefdesstroom vol warmte die ik door mijn lichaam voelde!
An installeerde zich en begon aan een gezellige babbel maar nog fijnere voetreflexologie. Ik kwam tot rust.

Voor deze dag wist ik niet welke keuze ik zou maken, bleef ik thuis of ging ik naar het ziekenhuis… Het enige dat ik wist was dat ik zelf mij keuze wil maken! Ik wil niet geduwd worden in een richting, ik wil niet afhankelijk zijn van een protocol…
En deze dag, hoe het startte, maakte dat ik me helemaal veilig en rustig voelde in mijn eigen huis, onze thuis.

An ging haar consultaties doen en besloot om tussendoor telefonisch contact met me op te nemen.

De papa kon nog zijn ding doen, buiten klussen, kachel aanmaken, naar de winkel rijden,… Ik lag rustig op de zetel, nam innerlijk contact met je op en communiceerde met je.
De weeën kwamen om de 4 minuten, op een zeer draaglijke manier. Rond de middag besloot ik me te douchen, even opfrissen.
Lange tijd kwamen de weeën om de 4 minuten. Toen An terug was vond ze toch dat de weeën al best snel op elkaar volgden. Alles was draaglijk en sereen en we hadden een ongelooflijk warm gesprek over onze kinderen, ons leven en ons verleden. Leuke en warme herinneringen werden boven gehaald! Ik zat ondertussen aan tafel op onze zitbal wat heen en weer te wiebelen. Regelmatig voelde ik nog een vochtstroom ontsnappen en om de paar minuten ving ik een wee op.

Op een bepaald moment wilde ik terug in mijn hoekje in de zetel gaan zitten, dichtbij de kachel en gezellig in onze zithoek.
Al snel merkte ik dat ik dieper in mezelf ging, ik sloot me meer en meer af van mijn omgeving. Lieven zorgde voor theelichtjes en een rustige muziek, hij onderhield de kachel en vond ook rust.
Toen ik ongecontroleerd begon te bibberen wist ik dat het niet lang meer zou duren, dit gevoel herkende ik van de vorige twee bevallingen. Het was nu 15u.
De weeën kwamen harder en heviger door, de tijd verstreek. Ik veranderde van houding en stond recht, op aanraden van An én Katrien die ondertussen was aangekomen.
Ik bleef zoeken naar een houding en hing voorover gebogen op de zetel, met de knieën op de grond. Er lag een grote stapel kussens voor me waar ik op leunde. Ik kroelde ook wel eens over de grond en heb alle houdingen zowat gehad… Ook de rug lig.
De tijd verstreek en de weeën bleven pikant hard aanwezig! ‘Oh nee daar gaan we weer’.
Papa had ondertussen al een washandje gehaald om me af te koelen.
Nog eens rechtstaan en dan een nieuwe houding proberen op de kruk. Ik begon de pijn weg te duwen… Het lukte me niet en ik voelde dat ik iets niet juist deed. Pas bij de voorlaatste pers voelde ik dat ik goed zat en spontaan veranderde mijn lichaamshouding. Waar ik eerst lange tijd achterover gebogen zat, tegen de papa zijn lichaam, leunde ik nu voorover en voelde verandering. Katrien ging nog snel even telefoneren en net op dat moment werd jij geboren, ons derde kind, onze zoon Jitse.

Je lag voor me en ik nam je op, je kwam kroelen tegen mijn naakte lichaam. De energiestroom die toen door me heen ging is onbeschrijfelijk. We legden ons in onze zetel, in ons gezellige salon, met de theelichtjes en warme kachel. Je vond zeer snel de weg naar de borst… De navelstreng bleef verbonden en je kreeg nog alle belangrijke stoffen mee tot papa de uitgeklopte witte streng door knipte.